„Wszystko co dobre szybko się kończy”. Potwierdził niedawno to powiedzenie, doskonale nam znany: shipit.ubuntu.com. Na szczęście jego działalność nie kończy się całkowicie. Ale dotychczasowe zasady wysyłania darmowych płyt, uległy znacznym zmianom. Niestety(albo stety), są one do tego stopnia radykalne, że dla osób, które kiedykolwiek skorzystały z usługi, oznacza to nie mniej nie więcej jak: KONIEC DOBREGO. Nie rozwodząc się zanadto napiszę po prostu, że obecnie jedynie nowi użytkownicy mają prawo do jednorazowej wysyłki, wybranej wersji systemu.

Niektórym jest wiecznie mało... :/

W pierwszym momencie jak się o tym dowiedziałem pomyślałem, że jest to duża strata. Ale zaraz przyszło mi na myśl pytanie: czy rzeczywiście jest ona, aż taka wielka? Dość szybko doszedłem do konkluzji, że z mojego punktu widzenia – absolutnie NIE. Głównie dlatego, że komputerami na których standardowo instaluję Ubuntu, są zestawy 64 bitowe. A jak wiadomo ShipIt oferował, jedynie 32 bitowe wersje systemu. Po co więc w ogóle zamawiałem? Cóż „darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby”, dlatego robiłem to z czysto prestiżowych względów ;) Oczywiście nie jest też prawdą, że nie wykorzystywałem wcale owych płyt. Przeciwnie, przydawały mi się one w sytuacjach, gdy szedłem do kogoś szerzyć świetlane idee FLOSS :) a ów ktoś dysponował tylko starszym sprzętem. Najbardziej przydatna była dla mnie(szczególnie ostatnio) płytka z serwerową edycją, którą służyła do stworzenia wirtualnego środowiska(w VirtualBOXie).

Rodzi się pytanie czy musiało do tego dojść? Szczerze??? To było nieuniknione! Osobiście nigdy nie zamówiłem więcej jak 2 płyty(desktop+serwer). Ale widząc jak ludzie się chwalą w internecie, jakie to do nich paczki docierały z ShipIt. To nie dziwię się, że ktoś się opamiętał i postanowił ukrócić ten proceder. Rozumiem wyjątkowe przypadki, ale jeżeli ktoś co pół roku, w standardzie ma zamawianie 100 płyt, to przepraszam bardzo – ale to nie jest normalne! I szczerze mówiąc, jakoś nie przekonują mnie podawane przez takich ludzi argumenty, że robią to „z potrzeby serca”. Guzik prawda! Niektórzy urodzili się sępami i sępami odejdą. Daj im palec, to Ci rękę odrąbią przy samej kostce ;) Zresztą już słychać jak zaczynają wymieniać, ile to mają członków rodziny, którzy jeszcze nigdy nie skorzystali z ShipIt :/

Brak słów! Postępujcie tak dalej a pożegnamy się całkowicie z tą chwalebną koncepcją, którą wprowadziło ShipIt. Dopóki nie było wyraźnego sygnału ze strony Canonical, to luz… Nikt Wam nie bronił tego robić. Ale skoro teraz dali do zrozumienia, że nawet oni nie mogą sobie pozwolić na tak duże koszta, które generuje produkcja i wysyłka płyt. To dlaczego nie uszanować ich decyzji? Czy Wy nie rozumiecie, że postępując w ten sposób, rzucacie kłody pod nogi nie tylko nowym użytkownikom, ale co gorsza Shuttleworthowi i jego ekipie. Obecnie ShipIt ma postać, którą powinien mieć od samego początku! Szerzenie idei oraz otwartość z nastawieniem na nowych członków naszego środowiska. To jest jak najbardziej wskazane podejście do sprawy – i niech tak pozostanie! Lampka ostrzegawcza się zapaliła. Jeżeli ona zgaśnie, to jestem pewien, że odbije się to na popularności dystrybucji. A to z kolei w bolesny sposób odczujemy wszyscy.

·

„Karmic Koala is here!” Więc podobnie jak w przypadku wcześniejszych wydań, jak grzyby po deszczu zaczynają pojawiać się poradniki traktujące o tym co dograć do naszego świeżego systemu, aby świecił się on niczym poprzednia dystrybucja. Podobny wpis chodził za mną już od jakiegoś czasu i pierwotnie planowałem napisać tego typu poradnik, na okoliczność wydania Jaunty Jackalopa. Wtedy chciałem to zrobić w sposób zbliżony do tego, jak czynią to inni. Ale nie byłoby w tym za wiele innowacyjności, dlatego duża liczba już dostępnych „pierwszych kroków” sprawiła, że odpuściłem tą koncepcję.

Teraz postanowiłem do niej powrócić, ale w odróżnieniu od innych, moja konwencja nie będzie skupiała się na wymienianiu aplikacji, które warto byłoby zainstalować. Lecz postanowiłem, że podejdę do tematu w sposób bardziej uniwersalny i nakreślę raczej samą strategię postępowania. Uważam że standardowe wymienianie aplikacji, w które dany użytkownik uzbraja dopiero co zainstalowany systemu operacyjny, jest dość chybionym pomysłem. Po pierwsze dlatego, że każdy jest inny i każdy od swojego systemu oczekuje zaspokojenia innych wymagań. Poza tym duża ilość zamienników i szybki rozwój nowych projektów sprawia, że normą jest zastępowanie jednego programu innym. Osobiście wielokrotnie mi się zdarzyło, że aplikacje bez których nie mogłem obejść się w przypadku jednej dystrybucji. Zostawały wyparte przez konkurencyjne rozwiązania, które w ten czy inny sposób przewyższały dotychczas używane oprogramowanie. I to jest piękne w świecie FLOSS! Olbrzymia, niczym nie skrępowana, swoboda wyboru. Występujący tutaj brak sztucznego przywiązania do jednego programu(bo na przykład się za coś zapłaciło ;)) i upartego trwania przy nim do ostatniej kropli krwi. To daje naprawdę ogromne poczucie, prawdziwej wolności!

Wracając do mojej strategii poinstalacyjnej. Obecny artykuł można potraktować jako rozwinięcie wcześniejszego: „Poinstalacyjne dopieszczanie Ubuntu na przykładzie Windows”. Różnica jest taka, że poprzednio opisałem system z punktu widzenia tzw. niedzielnego użytkownika. Natomiast teraz chciałbym ustawić poprzeczkę poziom wyżej, kierując go do użytkowników, którzy od systemu wymagają czegoś więcej, niż tylko bazowej funkcjonalności.

Nigdy nie preferowałem podejścia typu: instaluję coś jak sobie o tym przypomnę, albo system się o to upomni. Zawsze wolałem poświęcić troszkę więcej czasu i przeprowadzić możliwie wszystkie kroki już na początku, aby jak najszybciej móc cieszyć się poprawnie skonfigurowanym i maksymalnie dostosowanym do moich potrzeb środowiskiem pracy. Kolejne wersje Ubuntu, pozwoliły mi usystematyzować większość czynności i wypracować własną strategię, która sprowadza się do następujących pięciu kroków:

·

1. PODSTAWOWE

Jak sama nazwa wskazuje, są to kroki absolutnie priorytetowe. Często decydują one o sukcesie kolejnych czynności, bądź są po prostu konieczne, aby uczynić nasze obcowanie z systemem możliwie najwygodniejszym, już na starcie. Zaliczyć do nich można takie działania jak:

• Instalacja aktualizacji
• Instalacja sterowników własnościowych(dostępnych z poziomu systemu a jeszcze lepiej, pobranych bezpośrednio od producenta ich najnowszych wersji)
• Włączenie oprogramowania: universe, multiverse oraz partnerskiego
• Instalacja pakietu „ubuntu restricted extras”
• Instalacja innego oprogramowania niezbędnego w dalszych czynnościach. W moim przypadku jest to DropBOX, przechowujący pliki konfiguracyjne do innych programów.

·

2. PERSONALIZACJA

Niezwykle ważnym aspektem jest wstępna personalizacja systemu. Dzięki kilku prostym i nie wymagającym dużych nakładów czasu działaniom, sprawimy że w nowym systemie poczujemy się bardziej swojsko :)

• Konfiguracja Nautilusa, Gedita, Totema, Terminala i Monitora Systemowego
• Ustawienia: Motywu, Wygaszacza, Tapety, Okien i Wyglądu
• Czas oraz Pogoda
• Dostosowanie Panelu Górnego, Dolnego i praw w Nautilusie (zobacz)
• Kodowanie WINDOWS-1250(zobacz)
• Wyższa rozdzielczość trybu tekstowego(zobacz)

·

3. REPOZYTORIA

Jeżeli istnieją to dodajemy repozytoria wszelkiego oprogramowania, którego nie ma w źródłach oficjalnych, lub dzięki nim zyskamy dostęp do najnowszych wersji konkretnej aplikacji. Kilka przykładów:

• VirtualBox
• WINE
• Medibuntu
• XBMC
• PlayOnLinux
• PlayDeb
• GetDeb
• WinFF
• OpenShot
• Cinelerra

·

4. OPROGRAMOWANIE

Oto dopiero dochodzimy do punktu na którym skupia się większość poinstalacyjnych poradników w internecie ;) Ja tak jak powiedziałem wyżej, nie będę wymieniał tutaj niczego. Początkujących użytkowników, którzy nie odnaleźli jeszcze swoich zamienników dla oprogramowania dotychczas używanego. Szczerze zachęcam do eksperymentowania i testowania wszystkiego co wyda im się interesujące. Jedynie takim sposobem będziecie mogli wyrobić sobie zdanie i odnaleźć najbardziej odpowiadającą Wam aplikację. Dzięki temu wraz z kolejną dystrybucją, będziecie dokładnie wiedzieli jakie pakiety znajdą się w dwóch podpunktach:

• Programy do zainstalowania
• Programy do odinstalowania

·

5. DOPIESZCZANIE

Każde dzieło, aby mogło zostać uznane za skończone, wymaga owego przysłowiowego, ostatniego dotknięcia. Podobnie jest z naszym systemem. Ten etap u jednych może być bardzo krótki, u innych przeciwnie. Wszystko jest kwestią preferencji. Generalnie u mnie składają się na niego zarówno czynności bardzo szybkie, których realizacją wcześniej nie było sensu sobie głowy zawracać. Ale także te najdłuższe, celowo pozostawione na sam koniec. Są to między innymi:

• Konfiguracja Compiza
• Ustawienie automatycznego montowania niektórych partycji
• Organizacja programów startowych
• Porządkowanie Menu
• Udostępnianie zasobów w sieci lokalnej
• Dodanie własnych akcji(zobacz)
• Instalacja wtyczek do Firefoxa
• Optymalizacja i konfiguracja GIMPa(zobacz)
• Kopiowanie elementów ze starego folderu domowego
• Oraz coś co zawsze odkładam na koniec, aby wcześniej nie mogło mnie to rozpraszać – czyli konfiguracja programu pocztowego i komunikatora :)

·

Mam nadzieję, że artykuł naświetlił co nieco i jeżeli nie wskazał, to chociaż pomógł w odnalezieniu własnej drogi w postępowaniu z nową dystrybucją systemu. Tak aby początkowa dezorientacja i mogąca z tego wynikać irytacja, była jak najmniejsza lub jeszcze lepiej – nie było jej wcale :D

CMSS jest jedną z funkcji, charakterystycznych dla kart Creative Audigy2. Polega ona na możliwości przekształcania w locie, sygnału dźwiękowego do formatu przestrzennego. Dzięki czemu dowolny plik np. mp3, w pełni wykorzysta nasz zestaw 5.1, wydobywając dźwięk z każdego głośnika. Niestety sterownik karty dla systemu Ubuntu, nie pozwala na skorzystanie z dobrodziejstw CMSS. Ale na szczęście jest prosty sposób, aby zasymulować ten efekt i dość wiernie oddać wrażenia pierwowzoru.

·

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że jeżeli nasza karta poprawnie działa w systemie. To nie będzie potrzeby dogrywania, żadnych dodatkowych pakietów oprogramowania. Wszystko co należy wykonać, sprowadza się do trzech prostych punktów.

·

PRZEPIS:

1. Za pomocą dowolnego edytora tekstu, utwórz w katalogu domowym użytkownika plik o nazwie: .asoundrc
2. Wpisz do niego następującą zawartość:
   pcm.!default {
   type plug
   slave.pcm “surround51″
   slave.channels 6
   route_policy duplicate
   }
3. Przeładuj system i ciesz się dźwiękiem przestrzennym :)

·